Toch gaat het niet altijd goed ! .
Na een dag fietsen met een flinke afdaling moet ik zeggen in dit stralende ( zachte fietsland ) zag ik dan eindelijk de Capian Sea zee beneden in de verte tussen de bomen door . De sensatie is enorm Astara het plaatsje aan de kust rijd ik voorbij en ik sla rechts af. De kust ligt links van me de teller tikt door naar de honderd en weer en weer kom ik erachter dat iedereen hier helemaal uitgestrekt langs de weg woont, waardoor er haast geen plek meer is om ongemerkt een plekje te vinden, vooral hier aan de kust. Af en toe is er iets dat erop lijkt maar dan zijn de kilometers nog niet op maat.Ik bedenk mezelf ideaal, om op het strand te camperen en na wat gezoek vindt ik een weggetje/paadje en rij ongeveer 2 kilometer naar de kustlijn. Daar aangekomen is het inmiddels al donker en alles afgezet en beoogst, na veel moeite toch. Gelukkig daar sta ik dan links van me staan zelfs wat huizen en bedenk mezelf het daar te vragen of ik mijn tent op mag zetten om een aantal onzekerheden uit de weg te ruimen. Het licht schijnt er “schijnbaar”huiselijk en warmtelijk
ik fiets even later door de poort in de verwachting bij een boer het erf op te rijden. Ik stop en zie wat mensen in een huisje en ik bedenk me dat dat dan de werkers zouden zijn ( al weet ik dat ik niks weet ). Ze spreken me gelukkig aan ik hoef eigenlijk niets te zeggen toch doe ik dat, welkom krijg ik te horen en slaak een ongelooflijke zucht chay en gebak een plek om te zitten als comfor dienen me aan, tijdens het gesprek met deze twee personen van mijn leeftijd krijg ik te horen dat het een millitaire basis is.En na het wel drie keer te hebben gevraagd zet ik mijn tent op.En ga gaauw aan het koken (want ik weet toch ook wel iets) tijdens het koken komt er een ceintuur langs en ik moet mijn paspoort laten zien. Erg vriendelijk schijn ik bij met mijn lamp neem mijn paspoort terug en ga verder met koken. Nu bijna klaar met koken komt er police de dam op gereden. Ik maak me nogal druk en voel me genaaid.Het was donker waar moet ik anders heen en ik heb het wel drie keer gevragen.Weer moet ik mijn paspoort laten zien, ik raak zelfs wat geagiteerd, maar laat dat toch maar wel toe, POLICE zeggen de soldaten nadrukkelijk. Al eerder had een soldaat gezegd dat het niet safe was. Daar maakte ik me niet druk om wel om mijn tomaatjes die tijdens de tweede pas controle in mijn pan lagen te bakken. En om de pas contole natuurlijk !.Tijdens de pascontrole komt er een aardig en nette uitziende persoon mij vertellen dat hij de vertaler is en dat het niet veilig is op de basis en niet is toegestaan om als prive persoon hier te overnachten. Shit shit klote klote, godverdomme ik zeg dat ik het wel 3 keer heb gevragen. Na wat gejammer van mij wat ik me wel slim leek om te doen en nogal echt leek wil ik zeggen ofzo moet ik mee en kan ik op het politie burea slapen. Ik antwoord zolang ik maar een bed heb, later bleek dat de stoep te zijn voor de Melliabank 25 meter van het politie bureau nogal wat ongewennig lag ik daar dan op stenen grond op mijn matje, denkend waar ik aan begonnen ben en genietend van het moment, Toch de vermoeidheid slaat door en het overzicht dat ik kweit ben door alle indrukken zorgt ervoor dat ik alles weer inpak.En even later sta ik bij de commandant van de politie en een paar Iraniers voor het bureau te praten. De commandant zegt me eens te kijken naar die tenten die aan de overkant staan. Ik ga kijken en zie een family slapen.Dit is het moment dat mijn Amerikaans kwartje viel (oftewel mijn Iraans briefje van 2317 riaal) en ik me bedenk het is maar een fiets, ik vind een buis waar ik die aan vast kan haken met mijn nieuwe kabel, zet mijn tent op en slaap nog een paar uur voordat ik word gewekt door een tik tegen mijn tent.
Ik pak in en fiets die dag toch nog 80 kilometer het zweet dat uit mijn lijf gutst is het soort dat uit de diepte komt, ook is het aan de kust zo vochtig heet dat ik het soms niet meer weet. Ik zie drie jongens staan langs de weg die staan te roepen vanuit een boom kwekerij ik voel waardering en ik waag mijn kans. Mijn kans op een campeerplek aan de zee is een succes en even later lig ik onder een rietendakje een meter of twee boven de grond te relaxen aan de caspian zee. Alles daalt heerlijk en lekker rustig, mijn boek bevalt me goed, en het goede mooie leven hoe oververmoeid dan ook is er weer.Links van me wordt ik aangestaard door een struisvogel die met zijn hoofd op mijn hoogte de zaak goed observeerd. De jongste van de drie is er om mij telkens maar weer en weer zoooo aaardig om te zeggen mister Johhny relax relax relax mister Johnny zodat ik dat niet meer kan. Hij en de wat dikkere vriend komen aan de rand van het afdakje zitten en blijven daar even zitten, relax mister johnny. Dan na veel te lang gaan ze weer en al duurt dat even, tijdens de donkerte komen ze terug met boeken en beginnen van alles te vragen in het Engels. Ook komen er vrienden langs en ze gaan maar door en door mister Johnny, mister Johnny mister dit mister dat. Even zie ik de kleinste niet meer, en dan ineens wel maar bij mijn tent, ik word kwaad en jaag hem weg. de uren en uren gaan door wat een irritante ventjes zeg. Uiteindelijk gaan ze slapen en ik probeer dat ook maar. Maar na even zie ik een schaduw voorbij komen in het licht en ik hoor wat grommel aan mijn fiets kabel ( die met de kabel aan het huisje vast stond). Ik kijk uit mijn tent en verschrikt zie ik het ventje onder het huisje door lopen terug naar de andere kant. Het vervolg van de avond en nacht blijf ik af en toe mijn fiets controleren die recht buiten mijn tent staat. Ik zweer in de ochtend dan ook wel zo weg te zijn. Om 6 uur ofzo ben ik wakker ik pak in geef het irritante ventje 20.000 riaaal +- 2 dollar en voel dat dat te weinig is maar ook niet, ik hoop toch ook van wel .En ik vlucht werkelijk waar ik vlucht zo hard als ik kan door mijn hoofd galmd het mister Johnny Mister Johnny, voordat het 9 uur is heb ik al 60 kilometer gefietst.Met het tevreden gevoel nog nooit zo hard te hebben gefietst fiets ik Rasht in met de wetenschap dat dit de laatste halte is aan de zee.
Categorie: Iran
