Na ongeveer 10 dagen in Lahore met mijn visa voor India (van zes maanden) op zak waar ik magishe momenten beleefde tijdens optredens van dansers en muziekanten met het gekleurde cultuur gevoel echt in Pakistan te zijn was alles volmaakt en compleet. Ook het contact met de backpackers met al hun verhalen en ervaringen in de omringende landen was optimaal vermakelijk. Toch een totaal ander beeld dan al het fietsen en kamperen in mijn uppie waarin ik haast nooit een mede toerist tegenkwam. Toch ondanks de drang om te kamperen begon weer op te komen. Toch was er een gevoel dat ik niet goed kon verlaten en dat gevoel was Pakistan. Ook de noodafroep veranderde daar niets aan en vermaak bleef aan. Zelfs waren er fietsers waar ik mee mee kon toch deed ik dat niet,ook allemaal andere richtingen en ideeën. Tot ik een Australiër tegen kwam die wel de goede kant op ging met een transit visa voor Pakistan en nog een dag voor Pakistan . De volgende dag zat ik dus ineens weer op de fiets en 29 kilometer later stonden we aan de grens van India. Sweet o,o,o, sweet India zolang heb ik hier op gewacht om weer india tegen te komen. Met de gouden tempel als een van de highlights voor mij chekte we daar in, in onze compleet gratis accomodatie voor drie dagen. Toch het gratis slapen en eten en drinken krimpt in de verglijk tot de machtige magishe uitstraling van deze tempel. Het complex is erg groot het meest heilige tempel gedeelte omringd door een bad waar de Sikhs hun zonden af wassen is bezet met 750 kg goud.De architectuur en details zijn enorm ongelooflijk.Toch de finishing touch en het meest belangrijke voor mij is dat dit stuk cultuur door de mensen is gemaakt. Zo morgen op naar Dharmsala oftewel voor de kenners naar mecloud ganj en ja we gaan kamperen is de bedoeling. Eindelijk weer mijn tentje op zetten en niet alleen is een genot en mijn reis is de laatste tijd meer dan oke.
De groeten vanuit India van een wereldfietser
Categorie: India
