Een afgesloten wereld met lange rechte wegen onder een half witte en gele zon langs groene wegen.
Het landschap straalt ondanks de ook zichtbaar aanwezige armoede.
De mensen zijn meer ingetogen dan Turkije en het is vlakker fietsen (althans tot nu toe).
Eigenlijk is dit alles tegen verwachting in alhoewel ik ook geen verwachting had, ik weet niks.
Iedereen is aardig, soms lijkt het toch nog over te slaan naat kwaadmoed maar omdat ik beter weet onderhand lukt het me om de overhand te houden.
Met mij is het goed.
Ik ben nu te moe en te druk om te kunnen zeggen hoe het allemaal precies is.
Maar met de fiets en met nijn gezondheid vooral is het wel goed.
Eergisteren had ik een plekje gevonden maar dat bleek een millitaire post te zijn.
Ik heb het wel 3 keer gevragen en het was goed, mijn tent opgezet en ik was al met koken bezig.
Eerst kwam de ceintuur (commandant) langs toen ging het nog.
Toen de police en later een vertaler dat ik op moest hoepelen.
Voor mijn veiligheid !.
Die me afzette bij het politie bureau waar ik op de straat kon slapen wat ik probeerde.
Die situatie was een beetje vreemd maar na even ondanks de vermoeidheid, kreeg ik het door !.
Mijn fiets goed op slot tent op dopjes in mijn oren en na een dag met 115 kilometer heb ik toch nog een paar uur geslapen.
Er lagen ook al een family te slapen dus heel normaal enzo.
Na maku, marand,Tabriz,bostanabad,Sarab,Ardibil,astara waar ik rechts ben gegaan langs de caspian sea Hastpar, bandar anzali, en Rasht waar ik nu ben.( voor de kaart om in te tekenen.)
Ma en pa Iran is zo mooi dat kan ik nog wel zeggen verder wil ik het even kort proberen te houden.
Categorie: Iran
