Opgestaan en lekker geslapen, zeg maar goed. Ontbeten en dat ook goed.Terug naar de weg gelopen. Dit keer ongeveer een km of twee in het open iets dat tegen verwachting in goed is bevallen. Na de vorige dag dat ik er zo doorheen zat en hem had hangen. Even denk ik helaas dat de weg loopt. Waardoor het harder aankomt dat dat niet het geval zodra ik de weg weer zie weet ik het weer. Toch vraag ik me af hoe iets zo verschillend kan zijn terwijl het een feit is, Maarja.Ondanks de meevaller van de vorige dag heb ik toch flink moeten klimmen en daar begint de dag ook weer mee.İk fiets een uurtje ofzo en bereik de top daar sta ik versteld van ook deze hoogte 2330 meter is wat minder dan mijn verwachtings patroon en geniet ook even van het uitzicht Neem een fototje en daal deze enorme afdaling af, Erzurum ligt dan ook heel snel voor mijn neus. Bij een tankstation was ik mezelf iets dat hoog nodig is en ik besluit even chay te gaan drinken bij het tankstaion. Even chay drinken veranderd in een hele tijd. Een duits sprekende jongen van een jaar of 15 is een interressant gesprek en een vertaling voor de anderen. ook zit er een oude man die me nogal opvalt ik kijk naar hem en zie hem net op dat moment een kindje afstraffen voor iets onbenulligs, met een dun takje met blaadjes straft hij het jongetje ernstig af zonder die lijflijk te raken.Het jongetje raakt gekrenkt en wil de eigenlijk vergeven worden maar de opa wuift met het takje als van wegwezen , ik schiet in de lach.
En krijg te horen dat deze man maar liefst 110 jaar is ik sta weer versteld van hem Hij is dan ook nog goed bij en ik voel de liefde van de klein zoon en de kleinkleinzoon die dus vader en zoon zijn. Een foto is op zijn plaats. Ook vraagt de jongen van 15 hoe turkije zo al en al bevallen is. İk antwoord hem wel goed en even schrik ik van het contrast tussen het begin van Turkije tot het einde. Even afgezien van het Turkije/Turkije & turkije/curtistan de mensen doen wat anders en zijn wat armer (worden onderdrukt door de zogenaamde echte turken).Toch shaam ik me even voor het verschil nu doe ik chagerijnig alsof ik niets aan ze heb. Dat terwijl ze me met hun vriendeijke gedrag me in het begin op de allereerste kilomters zo uit de put hebben gehaald. En ik ongelooflijk van dit prachtige land heb genoten wat nu alleen nog maar een moment lijkt een speldeknop op mijn mensenleven. Even flitst Turkije bijna helemaal aan me voorbij op het stukje na dat ik nog wil. Met Doğabayazit in het vizier en daarmee İran. Het wat hardere Oost Turkije maakt me wat zenuwachtig oftewel angstiger over het volgende land. İk zwaai en neem daarbij afscheid en ga veder met waar ik tot nu toe zoveel van heb genoten, als ik aanfietst voel ik me veel meer een ervaren fietsreiziger dan tevoren enigzins trots op me zelf fiets ik richting Erzurum.
Even boodschappen doen is even boodschappen İn mijn ooghoeken zie ik wat gebeuren, wat ik niet kan geloven. Na de inkoop zet ik het geheel even met afgesloten plastice zakjes weg.S’avonds tijdens het koken kom ik erachter dat er een ui weg is.İn het even kom ik terug op het moment dat er iemand voor mijn open zakje uien staat dat ik niet open had gelaten. Het is maar een ui !.toch voel ik door dit kwetsbare reisleven op deze manier toch wat meer gekwetst. İk ben woedend probeer het mezelf naderhand gerust te stellen maar tevergeefs Tijdens het snijden van de uien die ik nog wel had waren mijn ogen al wat gaan branden omdat de uien verser waren dan normaal (ik kreeg dus wel meer waar voor mijn geld ).Dan begint het ineens te regenen ook iets wat even langer duurt dan normaal voor dat ik het kon geloven . Regen dat is de eerste keer alweer in weken !. ik kruip in mijn tent daar is het me wat te warm, en mijn wereld begint te draaien. Mede vanwege het lang alleen riezen lijken er dingen die normaal niet belangrijk zijn ineens weer wel heel belangrijk en andersom ook zo draait die avond alles door me heen. İk weet ineens niets meer zo zeker en geloof zelfs niet dat ik op de proef wordt gezet na 3 maanden en 7 dagen. İk ben verslagen zal ik er dan maar meee stoppen bedenk ik mezelf.İneens begin ik te lachen omdat mijn ogen zo prikkelde van de uien en en het later begon te regenen. Na even weet ik weer wat grip te krijgen in een wereld die me zo vreemd is en tegelijkertijd wonderschoon. Naar Doğanbayazit en dan maar weer verder zien besluit ik
en voel me goed lekker aan de chay
Categorie: Tot Turkije
