27/09/2007

De tijd staat stil en gaat voorbij.De woestijn is een hete droom en de adreline spuit door mijn lijf toch verveel me soms nog. Zo is voor mij de woestijn een ervaring die ik mee moest maken, en dat deed ik. Zo zag ik een kleine zandhoos ontwikkkelen op een paar meter van me vandaan.Om zoiets dat niet te begrijpen en volgen is te zien, voor de prijs van het toeval, was als een streling van het moment en ik stond dus ook even mee te draaien.Later weer en weer maar deze keren op een verdere afstand echt sensationeel om te zien onder een glasblaauwe hemel een kilometer hoge zandkolk met een wolk erboven in een ongecontroleerde beweging.Ik dacht nog gelukkig die is ver weg maar vond het ook jammer.Een paar uur later kreeg ik mijn zin dit keer zat ik gelukkig nog binnen, het zand spoot om het restaurant en even kon ik niets meer zien als een dichte mist 2 minuten ofzo het ging flink hard echt hard.Toen was het voorbij en de kolk suizde door de straat, ik rende naar buiten en die ging op de foto. 2 minuten later zat ik op de fiets en weer kwam er een voorbij kranten en rotzooi die iedereen hier maar zomaar langs de kant van de weg gooit vloog aan me voorbij en ik werd bijna van mij fiets gerukt, iets dat ik minder leuk vond.het zand spoot tegen mijn oogleden waardoor ik stilstaand mijn hand voor mijn ogen moest houden anders zou het nog binnen zijn gekropen. Even later raazde de meters brede kolk over de vlakte en heb ik die nog even aan mogen schouwen tot die na een poos verdween.
Niet alleen zandkolken zorgen voor verassingen op mijn tocht ook wilde camelen al was ik door een bord voor overstekende camelen al gewaarschuwd, toch tof om mee te maken. Erich mijn tijdelijke 22 jarige fietscollega die er niet tegen kan om een toerist te worden genoemd rende met zijn camera de vlakte op waardoor hij ze dus ook wegjaagde dus Erich moest nog verder rennen.Na dit een half uur te hebben aanshouwd in de bloedhitte aan de kant van de weg was Erich weer terug. En kwamen we ze weer tegen 2 minuten later aan de andere kant van de weg !.En hebben we deze grappige dieren maar op de foto gezet.

O ja om niet te vergeten ik ben aan de 10.000 km voorbij !!.

Groeten van een wereldfietser,Salaam !!.

11/09/2007

Terug de weg op na 3 weken Tehran en Esfahan heeft mijn tocht mij door een woestijn geleid.
Een van mijn wensen is dus uit gekomen !.Samen  met mijn nieuwe fietscollega Erich tot Yazd, waar ik nu ben. Heb ik de laatste dagen de mezelf erg goed vermaakt Tudesgh een plaatsje +-100 kilometer verder werden we uitgenodigd voor een traditionele Iraanse bruiloft. Rond een uur kwamen ik Erich en Abbas de persoon die ons uitnodigde aan op de bruiloft de tweede ceremoni. Na lekker te hebben gegeten werden er trommels tevoorschijn gehaald om de eeuwen oude traditie uit te voeren links zaten de mannen en rechts de vrouwen.Ik zelf samen met Abbas die dikke grappenmaker en Erich zaten we op de eerst rij voor het tapijt. Het getrommel was vermakelijk en amusant dit alles gebeurde in en rustige sfeer.Tot de  mannen een soort van Brazilianse carnavals dans begonnen te doen die nogal wild was,  het getrommel werd opgezweept en de dans ook meer en meer. telkens als een van de mannen het overnam van de andere of als tweede persoon meedeed bgonnen de vrouwenhard  te jubelen als Indianen nogal hard.Ik ging door de grond toch de tweede en derde keer was ik het wel wat gewend geraakt, dit culturele traditie getrouw land dat me een sensatie gaf dat me nog lang zou heugen.

Erich werd uitgedaagd en danste dus mee waarop de vrouwen weer jubelde ook kreeg hij 10.000 riaal (1 $) als compliment voor zijn goede dans. Ik werd ook gevragen maar sloeg dit af, gelukkig accepteerde ze dit, no pressure. Het dansen stopte en de bruid en bruidegom kwamen binnen tijdens dit minder leuke moment dat ongeveer een uur of twee duurde werden de cadeautjes uitgedeeld en het geld opgeteld. Ik en Erich vielen bijna in slaap dan toch uiteindelijk het einde vond plaats. Een aantal mensen vertrokken al en ik moest iets met mijn schaamte gevoel doen dat ik niet mee durfde te dansen dus even dacht ik ongezien ook een dans te doen. Dat mislukte en de vrouwen begonnen ook te jubelen voor mijn dansje het ging me goed en tot mijn verbazing was het toch een beetje mijn steil en ook ik kreeg 10.000 riaal toe gestopt.

Deze halve seks dans met kleren aan danste ik net als de andere die een beloning kregen met het geld in de rondte waardoor de vrouwen nog meer begonnen te klappen en jubelen. Het gevolg van deze dans beslising van mij was dat het feest nog een minuut of 15 langer door ging. De bruidegom (de man) kwam langs voor de felicitatie’s en door de drukte kwam het succes dat ik hem wenste in gebrekkig engels er wat uit als sukseks waarop hij antwoorde dat dat er van ging komen yes. Waardoor er bij mij het idee opkwam hoelang deze arme man daar al op had moeten wachten !.
Even later vertrokken Erich ik volgegeten en gedronken met een dollar meer opzak terug naar het huis van abbas waar we overnachten.

Maar 15 kilometer gefietst en een prachtdag gehad met een ervaring 100 % Iraanse menselijke echteid .
In dit mooie en toch nog zo vriendelijke en gastvrije land.

8/8/2007

Een afgesloten wereld met lange rechte wegen onder een half witte en gele zon langs groene wegen.
Het landschap straalt ondanks de ook zichtbaar aanwezige armoede.
De mensen zijn meer ingetogen dan Turkije en het is vlakker fietsen (althans tot nu toe).
Eigenlijk is dit alles tegen verwachting in alhoewel ik ook geen verwachting had, ik weet niks.
Iedereen is aardig, soms lijkt het toch nog over te slaan naat kwaadmoed maar omdat ik beter weet onderhand lukt het me om de overhand te houden.

Met mij is het goed.
Ik ben nu te moe en te druk om te kunnen zeggen hoe het allemaal precies is.
Maar met de fiets en met nijn  gezondheid vooral is het wel goed.
 
Eergisteren  had ik een plekje gevonden maar dat bleek een millitaire post te zijn.
Ik heb het wel 3 keer gevragen en het was goed, mijn tent opgezet en ik was al met koken bezig.
Eerst kwam de ceintuur (commandant) langs toen ging het nog.
Toen de police en later een vertaler dat ik op moest hoepelen.
Voor mijn veiligheid !.
Die me afzette bij het politie bureau waar ik op de straat kon slapen wat ik probeerde.
Die situatie was een beetje vreemd maar na even ondanks de vermoeidheid, kreeg ik het door !.
Mijn fiets goed op slot tent op dopjes in mijn oren en na een dag met 115 kilometer heb ik toch nog een paar uur geslapen.
Er lagen ook al een family te slapen dus heel normaal enzo.
Na maku, marand,Tabriz,bostanabad,Sarab,Ardibil,astara waar ik rechts ben gegaan langs de caspian sea Hastpar, bandar anzali, en Rasht waar ik nu ben.( voor de kaart om in te tekenen.)
 
Ma en pa Iran is zo mooi dat kan ik nog wel zeggen verder wil ik het even kort proberen te houden.

06-08-2007

Toch gaat het niet altijd goed ! .
Na een dag fietsen met een flinke afdaling moet ik zeggen in dit stralende ( zachte fietsland ) zag ik dan eindelijk de Capian Sea zee beneden in de verte tussen de bomen door . De sensatie is enorm Astara het plaatsje aan de kust rijd ik voorbij en ik sla rechts af. De kust ligt links van me de teller tikt door naar de honderd en weer en weer kom ik erachter dat iedereen hier helemaal uitgestrekt langs de weg woont, waardoor er haast geen plek meer is om ongemerkt een plekje te vinden, vooral hier aan de kust. Af en toe is er iets dat erop lijkt maar dan zijn de kilometers nog niet op maat.Ik bedenk mezelf ideaal, om op het strand te camperen en na wat gezoek vindt ik een weggetje/paadje en rij ongeveer 2 kilometer naar de kustlijn. Daar aangekomen is het inmiddels al donker en alles afgezet en beoogst, na veel moeite toch. Gelukkig daar sta ik dan links van me staan zelfs wat huizen en bedenk mezelf het daar te vragen of ik mijn tent op mag zetten om een aantal onzekerheden uit de weg te ruimen. Het licht schijnt er “schijnbaar”huiselijk en warmtelijk  
ik fiets even later door de poort in de verwachting bij een boer het erf op te rijden. Ik stop en zie wat mensen in een huisje en ik bedenk me dat dat dan de werkers zouden zijn ( al weet ik dat ik niks weet ). Ze spreken me gelukkig aan ik hoef eigenlijk niets te zeggen toch doe ik dat, welkom krijg ik te horen en slaak een ongelooflijke zucht chay en gebak een plek om te zitten als comfor dienen me aan, tijdens het gesprek met deze twee personen van mijn leeftijd krijg ik te horen dat het een millitaire basis is.En na het wel drie keer te hebben gevraagd zet ik mijn tent op.En ga gaauw aan het koken (want ik weet toch ook wel iets) tijdens het koken komt er een ceintuur langs en ik moet mijn paspoort laten zien. Erg vriendelijk schijn ik bij met mijn lamp neem mijn paspoort terug en ga verder met koken. Nu bijna klaar met koken komt er police de dam op gereden. Ik maak me nogal druk en voel me genaaid.Het was donker waar moet ik anders heen en ik heb het wel drie keer gevragen.Weer moet ik mijn paspoort laten zien, ik raak zelfs wat geagiteerd, maar laat dat toch maar wel toe, POLICE zeggen de soldaten nadrukkelijk. Al eerder had een soldaat gezegd dat het niet safe was. Daar maakte ik me niet druk om wel om mijn tomaatjes die tijdens de tweede pas controle in mijn pan lagen te bakken. En om de pas contole natuurlijk !.Tijdens de pascontrole komt er een aardig en nette uitziende persoon mij vertellen dat hij de vertaler is en dat het niet veilig is op de basis  en niet is toegestaan om als prive persoon hier te overnachten. Shit shit klote klote, godverdomme ik zeg dat ik het wel 3 keer heb gevragen. Na wat gejammer van mij wat ik me wel slim leek om te doen en nogal echt leek wil ik zeggen ofzo moet ik mee en kan ik op het politie burea slapen. Ik antwoord zolang ik maar een bed heb, later bleek dat de stoep te zijn voor de Melliabank 25 meter van het politie bureau nogal wat ongewennig lag ik daar dan op stenen grond op mijn matje, denkend waar ik aan begonnen ben en genietend van het moment, Toch de vermoeidheid slaat door en het overzicht dat ik kweit ben door alle indrukken zorgt ervoor dat ik alles weer inpak.En even later sta ik bij de commandant van de politie en een paar Iraniers voor het bureau te praten. De commandant zegt me eens te kijken naar die tenten die aan de overkant staan. Ik ga kijken en zie een family slapen.Dit is het moment dat mijn Amerikaans kwartje viel (oftewel mijn Iraans briefje van 2317 riaal) en ik me bedenk het is maar een fiets, ik vind een buis waar ik die aan vast kan haken met mijn nieuwe kabel, zet mijn tent op en slaap nog een paar uur voordat ik word gewekt door een tik tegen mijn tent.
Ik pak in en fiets die dag toch nog 80 kilometer het zweet dat uit mijn lijf gutst is het soort dat uit de diepte komt, ook is het aan de kust zo vochtig heet dat ik het soms niet meer weet. Ik zie drie jongens staan langs de weg die staan te roepen vanuit een boom kwekerij ik voel waardering en ik waag mijn kans. Mijn kans op een campeerplek aan de zee is een succes en even later lig ik onder een rietendakje een meter of twee boven de grond te relaxen aan de caspian zee. Alles daalt heerlijk en lekker rustig, mijn boek bevalt me goed, en het goede mooie leven hoe oververmoeid dan ook is er weer.Links van me wordt ik aangestaard door een struisvogel die met zijn hoofd op mijn hoogte de zaak goed observeerd. De jongste van de drie is er om mij telkens maar weer en weer zoooo aaardig om te zeggen mister Johhny relax relax relax mister Johnny zodat ik dat niet meer kan. Hij en de wat dikkere vriend komen aan de rand van het afdakje zitten en blijven daar even zitten, relax mister johnny. Dan na veel te lang gaan ze weer en al duurt dat even, tijdens de donkerte komen ze terug met boeken en beginnen van alles te vragen in het Engels. Ook komen er vrienden langs en ze gaan maar door en door mister Johnny, mister Johnny mister dit mister dat. Even zie ik de kleinste niet meer, en dan ineens wel maar bij mijn tent, ik word kwaad en jaag hem weg. de uren en uren gaan door wat een irritante ventjes zeg. Uiteindelijk gaan ze slapen en ik probeer dat ook maar. Maar na even zie ik een schaduw voorbij komen in het licht en ik hoor wat grommel aan mijn fiets kabel ( die met de kabel aan het huisje vast stond). Ik kijk uit mijn tent en verschrikt zie ik het ventje onder het huisje door lopen terug naar de andere kant. Het vervolg van de avond en nacht blijf ik af en toe mijn fiets controleren die recht buiten mijn tent staat. Ik zweer in de ochtend dan ook wel zo weg te zijn. Om 6 uur ofzo ben ik wakker ik pak in geef het irritante ventje 20.000 riaaal +- 2 dollar en voel dat dat te weinig is maar ook niet, ik hoop toch ook van wel .En ik vlucht werkelijk waar ik vlucht zo hard als ik kan door mijn hoofd galmd het mister Johnny Mister Johnny, voordat het 9 uur is heb ik al 60 kilometer gefietst.Met het tevreden gevoel nog nooit zo hard te hebben gefietst fiets ik Rasht in met de wetenschap dat dit de laatste halte is aan de zee.