Donderdag, 12/7/2007

1600 uur en de 70 zit erop. Geen hoge pas, eentje minder dus, toch mijn realiteit bestaat enkel uit bergen. Na een zware dag (zonder deze hoge pas) wordt het vinden van een plekje ineens erg lastig. İk baal dus als een stekker en denk ojee niet weer he, aauw. Bergen en bergen langs de weg de weg gaat op en neer met de schuine hellingen is er geen plek te vinden dan is er op de lage plekken altijd wel weer een tentje of er staan herders.Niets is toepasselijk. Het begint te schemeren en nog steeds niets. Een paar schapenherders liggen te luieren langs de weg op een rotsverhoging. Het is een typish gezicht zo relaxt als dit tafereel eruit ziet de een met een gras spriet in zijn mond lang uit en de andere zit er langs. Maar ik voel me niet relaxt dat doet het hem, ik sla haaks links af en loop twee kilometer het lage veld in. Zo gauw ik uit het zicht ben gooi ik mijn spullen neer chek voor mieren en zet mijn tent op. Een tijdje na het eten komt er een van de twee wat rond neuzen, het valt me op dat ik nogal nors kan zijn. De schapenherder die even later na wat turks gepraat weer weg loopt en mijn rust is weer compleet. İk bedank hem vriendelijk.

Maandag 9/7/2007

 Na een goede nachtrust kom ik weer tot de conclusie dat ik nog maar weinig water overheb. Slordig en nonchalant over water doen, gewoon dom. ik moet vullen bij iedere mogenlijkheid, water is leven !. Na mijn ontbijt heb ik nog maar een halve fles over. Zo kom ik altijd bronnen tegen als ik water heb, en als ik geen water heb dan weer niet. Vandaag dus niet ook geen plaatsen, wel een militaire controle post. Maar daar ben ik weer zo onder de indruk van het machts gebruik dat ik dit gebrek aan water ter plekke gewoon vergeet.
İk probeer een aantal auto’s aan te houden maar die rijden gewoon door. twee vrachtauto’s stoppen wel maar die chaffeurs hebben geen water. Toch de tweede chaffeur weet me wel te vertellen dat het hierna alleen nog maar omhoog fietsen is.  İk voel me naast deze truck even klein worden (kleiner dan ik al ben ) en begin maar weer aan de weg omhoog.
Toch even verderop staat al een vrachtauto stil, dus nog eens kans. Deze chauffeur heeft pech ( iets waar ik later pas achter  kom) . En vertelt me na mijn watervraag met een droge mond, met zijn vingers bij elkaar zoals de turken/curtendat doen (om uit te leggen dat er iets heel goed is) dat er beneden in het dalletje heel goed water is.Bij het gebaar dat mijn fiets veilig is dat neem ik dan ook  van hem aan en begin verheugdaan mijn weg naar beneden.
 
Een stukje verderop staat een huisje de deur gaat open en een man loopt in mijn richting even later snijdt hij mij haast de pas af en neemt het voortouw in de afdaling. Op een meter of drie volg ik hem als hij het dalletje al bereikt heeft zie ik een zwarte mooie slang slick en sierljik in zijn beweging gaauw weg vluchten. En een aantal kikkers in het vijvertje plonzen. Dit weelderige natuur moment dat in al zijn maten aan mijn neus ontspringt. Geeft me een prikkel die ik niet gaauw zal vergeten.Ook het idee dat ik het koudbloedige beest dat ik zojuist zag haast kon voelen.
 
Met volle flessen ga ik eerst maar wat eten onder de grote boom, om terug op krachten te komen. Deze booom hangt vol met bessen waar ik alleen de rode variant van ken erg lekker zien ze er niet uit.Deze turkse man ligt zo heerlijk op zijn matje en een stuk carton onder de boom dat ik bijna jaloers ben.En dat ondanks mijn stoeltje. Zonder na te denken begin ik me te wassen bij mijn fiets, Maar als mijn flessen leeg zijn en ik nog niet voor de helft klaar ben, loop ik eigenlijk ook op aandringen van de chauffeur maar weer naar beneden want dit haalt niet uit. Daar was ik me volledig en denk daarbij geen moment aan de slang die waarschijnljk althans mogenlijk zich een paar meter van me vandaan bevind.
 
Na al dit op en neer geloop relax ik nog even in mijn stoeltje alvorens verder te gaan, verzadigend onder deze heerlijke boom na mijn turks brood met kaas en water met kans op energie. Vindt ik het toch wat kaal ik tuur omhoog naar de boom, de chauffeur springt daar op in met het gebaar dat het goed eten is en dat ik het moet proberen, ik neem het er maar van. Ze bevallen tegen verwachting in al smaken ze wat flauw toch zijn ze uniek goed en lekker. Even is het plukken en eten geblazen met deze symphatieke man, die ook even laat zien hoe het plukken moet gewoon van de grond aan de tak trekken en plukken.Al wist ik dat eigenlijk al wel, zeg ik toch maar niks. Dan is het toch tijd om dit natuur oment te verlaten. Uitgerust bedank ik hem en fiets ik aan beginnend aan de 40 km.
 
Een aantal kilometer verder rijdt er een auto langzaam voorbij iets sneller dan mezelf.Met een apart uitziend man aan de passagiers kant. Ik ruik even onraad en, bedenk me ook alweer spectators, ik zeg niets kijk alleen naar voren. De auto rijdt nu wat sneller aan me voorbij, zoals van dat er niets te beleven valt wat voor mij ook klopt, waardoor ik het kenteken te zien
krijg NL ik verschiet mezelf en roep, hollanders, Hollanders. De auto stopt en de persoon geeft me een moment later een hand het is een Turkse Hollander genaamd Turhan van mijn leeftijd ongeveer, samen met zijn oom en moeder op rondreis. Deze vriendelijke curten geven me alles wat mijn hartje begeert Kaas, karnemelk, brood, fruit,de kans op een lift die ik dus hartelijk afsla, en informatie dat de weg zometeen weer naar beneden loopt in de vorm van een lange afdaling. İk bedenk me absoluut dat dit gastvrije Curten/turken/hollanders zijn en zeker erg gastvrij vergleken met onze cultuur. Met wat schaamte voor het aan nemen hiervan. En het rare gevoel dat ik me nu achter de voordeur in het turkse nederlandse gedeelte bevindt in plaats van het nederlandse turkse gedeelte voor de voordeur Alles draait zo even en geeft me antwoorden maar ook wat meer vragen.Het weer even nederlands praten bevalt me wel en het beantwoorden van vragen ook, maar ik ben zo bekaf door dit alles dat er niet alles uitkomt dat ik wil zeggen en weten.
Even later onder getoeter en gezwaai rijden ze weer aan en ga ik weer voort.

Zondag, 8/7/2007

Valerie zet mij op het laatste moment de foto. İk voel me erg gevleid. En een moment later fiets ik aan de stad achter latend.
 
Mijn tent staat een meter of 5 a 7 van een paadje dat duidelijk nog wordt gebruikt.Tijdens het opzetten van mijn tent en koken hoor ik stemmen van de werkers die ik eerder op het veld heb zien werken en dus voorbij gereden ben. İk doe het dus maar zachtjes aan, ik heb niet graag pottenkijkers. Het hopen dat ik niet gespot word houd even aan, tot ik opsta om een tak af te zagen dit omdat ik mijn stok weer eens foetsie was.Tijdens deze bezigheid achter een bosje hoor ik de werkers voorbij komen En van alle dingen, ze zien me niet !.İk wou al net aanlopen maar loop gauw terug uit het zicht.
Het is een heerlijk gevoel en lekker geheim op deze manier behoud ik ook de rust en prive die ik zo waardeer van het kamperen.En ik bedenk me dat het kamperen vanaf een pad een duidelijk voordeel heeft.

Zaterdag, 7/7/2007

s’Morgens tijdens een goed ontbijt zit er een oudere dame links van mij ook alleen te ontbijten. İk zeg wat tegen haar en even later zit ze bij mij aan tafel en zijn we in een gesprek verwikkeld. Erg ongewoon is dit contact en toch ook doodnormaal.Haar naam is Valerie Goldsmith en ze is 67 jaar en komt uit Engeland. Heel haar leven heeft ze gewerkt, pensioen en is aan het reizen gegaan. İk antwoorde dat ik een leven met werken aan het overslaan ben voor een jaartje ofzo. Ondanks deze opmerking mocht ze me nog en we spreken af diezelfde avond om te eten. Zo geschied het en tijdens het eten vertelt Valerie mij waar ze overal is geweest. Deze oudere vrouw met een stok om te lopen reizde zo heel wat af Zuid Amerika hoor ik haar zeggen en tijdens mijn ongeloof hoor ik haar ook Columbia zeggen. Nu dus Turkije eerder İndia, Zuid Oost Azië, zelfs pakistan had ze niet overgeslaan. Reizen is een van haar laatste wensen die in vervulling is aan het gaan.Dat is wel te stellen. Zij in haar staat van leven en ik op mijn manier, de gedachte dat we kiet spelen komt wel degelijk bij me op.
 
Valerie zal ik niet vergeten contact houden doen we dus. Zij is ook een van de verassingen van mijn reis. De momenten die veel en onverwacht zijn.

Vrijdag, 6/7/2007

İn de middag bereik ik Adiyaman al. Sla linksaf in de verwachting dat de hotels daar liggen en sehir merkezi.En stop na een paar kilometer bij een pasteri (banketbakker) waar ik warmtelijk en bewonderd wordt onthaald. İk wordt weer eens overstelpt door vragen, en hier dus ook door koekjes en vruchtensap. Halverwege deze liter vraag ik toch maar eens of ik voor dit alles moet betalen. Het antwoord is met handgebaren te verstaan nee en vrolijk zet ik voort.Toch vertellen ze me dat alle hotels niet hier in de buurt zitten. Een mooie tekening is hier de oplossing die met geduld ( door hun) wordt getekent tijdens een hevig en langdurig gesprek. Even later vertrek ik en hun bedanken mij zelfs.De tekening klopt zeker voor de helft .En een hotel eigenaar zegt na een tijdje zijn prijs zodra ik bij het hotel boulevaard arriveer, 30 lira is de prijs.İk chek maar in eigenlijk wel met wat spijt dat ik niet even doorzoek naar een goedkoper hotel 30 lira dat is iets over mijn maximum maarja.
İk zet mijn fets en spullen op de hotel kamer als er een echo door mijn hoofd gaat van de hotel eigenaar, no prblem, no problem, no problem. Ik loop naar beneden gooi slordig 30 lira aan opgefrommelde turkse biljetten op de toonbank en de verwachte reactie vindt plaats volgens hem hadden we 40 lira afgesproken. Tijdens deze korte discussie waarin hij mij weinig ruimte laat. Door bijvoorbeeld als reactie een groot pak met geld tevoorschijn te halen om mij te intimideren dat eht hem niet veel uitmaakt want hij heeft er toch zat. Reageer ik vrijwel meteen met, no problem, no problem loop naar boven en begin mijn spullen weer in te pakken 10 minuten later zit ik weer op de fiets, no problem.Na wat gezoek iets waar ik toch nog altijd wat te zenuwachtig voor ben en meestal ook altijd te moe vindt ik er een voor 30 lira die ik afbied naar 25 lira.Tevreden denk ik dat begint er op te lijken al vermoed ik dat er op dit gebied nog wel wat te leren is.

Woensdag, 5/7/2007

Een goede nacht en een lekker ontbijt ondanks de schapen en herders die mijn moment van prive wat verminderen. En een terugweg naar de weg die minder vermoeiend is dan de weg erheen , is mijn achterwiel gelukkig nog recht en vindt ik weer een fiets dag terug. na een tijdje merk ik dat er iets anders is met mijn manier van denken. İk denk vooral aan mezelf. Eigenlijk doe ik dat altijd wel, moelijk om aan te omtkomen als je al maanden alleen reist. Maar op een ander vlak op een gevoelsmatige andere manier neem ik waar.Al weet ik ook niet precies op welke manier, iets is er anders aan. Het gaat over de laatste tijd reismomenten gaan aan me voorbij, goede en minder fijne momenten. Tot nu toe !. Al weet ik niet welke. İk voel me even haast onoverwinnelijk. Onsteld kom ik tot de ontdekking dat dit met de ervaring van de vorige dag te maken heeft en dat dat wat ik er niet uit op kon maken hetzelfde wezenljike universeele van de vorige avond was.Toen voor een moment al het abnormale van me afviel en ik mezelf heel voelde en compleet, ook het ruimtelijke en de energie vergezeld me weer sterk.  Alles wat in me opkomt is positief en klopt, ik voel me zo goed !.
 
Plotseling boing, alles valt sceptisisme/depressiviteit flits aan me voorbij en het grijpt me.İk kan niet los komen even zit ik in de duisternis (en bedenk me angstig dat ik nog op de fiest zit,en dat dit mijn laatste momentzou kunnen zijn)(ik moet nu wel aan het slingeren zijn !).Die persooon die ik onder de oppervlakte ook altijd niet vond.Een klein straaltje positiviteit valt op dat ik in de verledenteid praat, gelukkig denk ik. Het valt me op dat het nogal op en neer gaat en dit is niet te ontwijken İk schiet in de lach met een levenlijke gedachte of het idee dat het een pingpong bal zou kunnen zijn Even heb ik het vast en het volgende moment ontschiet het me weer, vandaar dat het ook ineens zeer doet en ik aauw roep.Dit alles is in mijn verbeelding zo emulsief en echt dat er geen ontomen aan is.Na het toch even hard te hebben geprobeerd om de controle terug te krijgen lukt dat gelukkig toch. En kan ik me verder ook niets meer over deze dag herrinneren wat van belang zou kunnen zijn. Behalve dan dat ik werkelijk versteld ben over wat het leven met zich mee kan brengen. Hoe verassend heerlijk, mooi belevend en intens het kan zijn.

Woensdag, 3/7/07

Vroeg wakker, het is moeilıjk om eruit te komen. İk bedenk me dat het zo wel weer beter gaat. Yoghurt ,fiets inpakken en wegwezen. İk rij de straat uit en ik voel me zo goed  !. Alles stijgt . Zo heerlijk uitgerust als ik ben, dat lijkt langeleden.
Om geen haast te heebben drink ik chay op een chay drinkplaats op van die kleine stoeltjes, voor een grote beeldbuis omdat ook turken/curten met de tijd meegaan.Dat gesponnen banden over houten balkjes zo lekker kan zitten. Na het turkse nieuws, en de betaling van 35 kurus zit ik na 2 minuten weer op de route. En dat door een nacht slapen in een hotel iets nieuws dat eigenlijk wel heel goed bevalt.
De verdere dag bevalt ook goed. De wind mee omhoog beter kan een fietser het niet hebben. Met de kilometers gaat het goed en tegen de avond kom ik er ineens achter dat de wereld om mij heen compleet is veranderd. De schemering valt snel en ik bevind me in een desolate afgesloten wereld die alleen maar bestaat uit een lichtglooiende vlakte in het geheel te overzien met bordeau rode rotsblokken verstrooid zover mijn ogen dat kunnen waarnemen. İk waan mezelf in een andere wereld en voel me in mijn element haast catatonisch en volledeig spiritueel
het moment bevalt me zo goed dat ik besluit om nog even door te fietsen. Er valt een rust door mijn lichaam en ik fiets relaxt door, heel relaxt wel te verstaan. Toch na een poosje saat mijn teller al weer op de 86 kilometer en vindt ik na even, vermoeid achter wat lagere rotsformaties die her en der vlak langs de weg verspreid staan een plek . Het opzetten van de tent verloopt goed ondanks de rotsen mijn zitplek is niet echt ideaal maar na een dag fietsen bevalt het zitten eigenlijk altijd wel. Na het koken en het eten dat me meer bevalt dan normaal kijk ik even omhoog. De sterren die in de hemel staan zijn zo helder sterk en in veelvoud dat even kijken niet volstaat toch na wat nek pijn en al deze goedheid waar ik wat wispeturig van wordt. Sta ik op en ga op de rots blok boven mijn tent staan . Het uitzicht dat ik daar mee krijg geeft mij het gevoel dat ik op mars ben of op venus het gevoel dat ik me in een andere wereld begeef overwelmt me enorm.Het idee dat er geen verschil is en dat alle mensen wezenlijk hetzelfde zijn voelt warm aan even voelt het alsof er iets knakt in mezelf zonder dat het breeekt. Het geeft me een fijn gevoel maar het doet ook even zeer.
Na daar even te hebben gestaan vindt ik mijn tent terug in de lagere vlakte het erin te kruipen bevalt me toch buiten slapen doe ik toch maar niet. De poging om met mijn tent opening dicht te slapen en toch de sterren te zien lukt me niet . Wat dat betreft hebben de insecten het gewonnen van me. Toch deze dag is gewonnen, wel zo gewonnen !. Gaan slapen lijkt haast te logisch, toch ik heb mijn energie nodig voor de volgende fietsdag.

Dinsdag 2/7/2007

Mijn verwachting s’morgens vroeg de mieren van mijn tent af te moeten slaan die duizenden. Wat een vuil werkje zou zijn geweest. İs bij de eerste wakkere blik verdwenen en bij de tweede nog steeds, niet te geloven. Allemaal weg wat een rust om van die beestjes af te zijn. Tijdens wat praktische ochtend bezigheden kijk ik door het gaas van mijn tent en zie een man geagiteerd kijken maar loopt toch maar weg, ha ha daar ben ik gelukkig vanaf . 
İk pak zo even alles in ontbijt niet. Want deze plek wil ik zo graag mogenlijk zo snel mogenlijk verlaten. Even later fiets ik zo vermoeid als ik ben met twee kilometer omhoog en moet stoppen tijdens deze licht klim. İk ben echt op na even te hebben opgesompt wat er de laatste dagen allemaal mis is gegaan. Ga ik verder naar een stad als het meezit, Adiyaman 40 km als het meezit.
 
Boven na een cakje en een praatje fiets ik omhoog en na even kom ik bij een waterbron. Het is een nis goed uit het zicht hier was ik heerlijk fris alles wat er de laatste dag gebeurde van me af.

Zondag, 1/07/2007

Gewoon doorgefietst middag eten gekocht en doorgefietst. De reden dat ik daar achterkom is omdat de weg voor me ineens erg steil om hoog loopt en ver. Een middag lunch plek is er altijd en dat beweis ik maar weer eens door een moment later 3 meter boven mijn fiets te lunchen op de rotsen. Het uitzicht is magnefiek. Zonder te vallen en mijn voet te zwikken (wat nogal erg is voor een fietser) zit ik een moment later weer op mijn fiets, kijk op mijn kaart en zie dat de weg gaat stijgen naar 2500 meter. Het is half drie, heet en ik begin maar aan de klim. Het voelt niet slim maar ja. Na omhoog en omhoog wat gelukkig goed gaat ondanks de diarree die er nog maar af en toe is. Gaat de weg ineens naar beneden en dat blijft maar door gaan. En ik moest nog 700 meter stijgen ?. Ik vlieg aan het plaatsje Erkenek voorbij, mijn blijdschap is enorm. Stop even tegen de zon, en het afdalen gaat maar door.Bij de 80 km op de teller kijk ik maar eens even op de kaart.want Golbasi komt steeds dichterbij sneller dan Adiyaman. Een blik op de kaart vertelt mij dat ik verkeert zit. Godverdomme, en wel 30 kilometer. En de eerste echte hoge pas gemist !.Nu ligt mijn tijdschema in de war. Al mijn blijdschap voor niks, ik word ineens woedend echt furius, ik besluit de afstand in te halen.En fiets veel te lomp en ruw 30 kilometer extra door, tegen de avond zet ik met 114 kilometer mijn fiets tegen een hele grote boom.  Wat mij een geweldige campeer plek lijkt. Tevreden ondanks het lompe fietsen dat niet mijn stijl is bedenk ik me dat ik wel tegen een paar mieren kan !. En ga zitten koken. Er zitten er meestal ook niet zo veel !.Tijdens het eten kijk ik verschrikt rond. En kom ik tot de ontdekking dat het werkelijk krioelt. Zelfs een vlucht mijn tent in is feuteil, want daar zit een veld mieren op die ik volgens mij in mijn leven nog nooit heb gezien.İk heb plotseling een onvoorstelbaar probleem. İk pak al mijn spullen in zonder mieren schud mijn kleren af en kruip in mijn tent. En ben een aantal uren bezig met mieren moord.Onder het tentzeil hoor ik ze krioelen. Mezelf realiserend dat dit niet mijn beste dag is raak ik vermoeid en kan het me allemaal wat.En krijg het voor elkaar om nog te slapen met mijn slaapzak open.

 

Zaterdag 30/6

 

Hoeveel dingen kan er een mens meezitten in zijn leven. En hoeveel kan een mens tegenzitten in zijn leven, dat zal niemand ooit echt  van tevoren weten.Maar vandaag beleef ik dat het alle twee zo  kan zijn, met een hevige diaree van een formaat die ik nog niet eerder heb gehad, waardoor inspannig/beweging het allerslechtste is . Heb ik de gehele ochtend voor 90 % ofzo de afdaling mee.Toch wordt daar mijn diaree daar ook niet minder van, en heb ik me in mijn levensdagen nog niet zo slecht gevoeld. Langgeleden is dat erg lang geleden is dat, ineens is alles erg.Toch weiger ik om de medicijnen lopheramide te nemen dat is vaak alleen maar uitstellen en dan zit ik er later weer mee !. Ook heb ik het al zo vaak weten te verkomen ook dankzij een curses bij de vereneging. Zelfs de omgevings kleur ziet er schijterig uit waardoor het me minder moeiljk valt om daar her en der wat overblijfselen neer te gooien, iets wat dus ook wel een aantal keer gebeurt, die keuze is simpel als je zo weinig over iets van je eigen anatomie te vertellen hebt. Het geluid dat mijn maag maakt dat heb ik nog nooit zo gehad, echt ongelooflijk !. Het is een wonder dat ik niet terplekke explodeer !. Er gaat zo wat tijd voorbij. Ineens zie ik dat het asfalt ophoudt en bedenk me dat dit dan een stukje is dat Frank van Rijn dan of the road zou hebben gedaan. Ik twijfel ook en zie een bord met de richting Gölbasi voorbij de spoorlijn en net voor de spoorlijn een bord met de richting Kapidere istasyon maar geen Doðanþehir terwijl dat een grotere richting is. Ik ben verkeert gefietst !.  Godverdomme !. door de afdaling of de diaree niet opgelet. Mezelf volledig realiserend dat ik aan pech hebben ook niks heb maak ik mezelf rechts omgekeerd en fiets toch even balend als een slappe tod in de hitte weer terug en deze keer omhoog. Een kilometer of 5 verder aangekomen kom ik het gemiste bord dat alleen aan deze zijde van de weg staat tegen en sla in die richting af, Dögansehire 30 km even omlaag. Na een tijdje heb ik de afdaling niet meer  mee, het is  inmiddels al middag en ook nog eens zo heet. Als een slappe tod fiets ik omhoog stop even en kijk met spijt in mijn ogen naar de kazerne, die geen winkel is om te schuilen of te rusten.12 kilometer omhoog links af niet in mijn richting staat een winkeltje ik vlucht werkelijk zoals ik nog nooit heb gevlucht het winkeltje in. Heftig puffend en hijgend klap ik door de deur heen hopend dat ze me niet meteen weer buiten gooien. Meteen wordt ik overspoeld door vragen toch moet ik deze goed engels sprekende persoon even negeren tot ik er weer boven op ben gekomen. Ik heb het werkelijk nog nooit zo heet gehad !!. Nadat ik ben bijgekomen vertelt hij me dat het dit jaar het heetste jaar is in 16 jaar en dat dit ook de heetste streek is in Turkije.

Na even met hem gesproken te hebben kom ik erachter dat ik gerust even mag schuilen tot dat de hitte over is en ik me wat beter voel. Deze middag blijf ik hier en al is die gebasseert op een miscommunicatie dat ik bij hun thuis zou mogen slapen, iets (iets waar ik later achterkom). Heb ik wel eten gehad gezelschap rust,tips  en een plek om te schuilen gekregen ook heb ik even wat gesleuteld aan een kinder fiets. Zodra hij vraagt  wanneer ik ga en ik achter deze miscommunicatie kom ben ik met een minuut ofzo weg. Ik rijdt de koelte in het is inmiddels 17oo uur en flink gaan waaien, mijn maag voelt beter, het asfalt verandert in gravel waardoor het zand in mijn ogen waait. En na even is daar weer een afdaling ik rijdt haast perfekt campeergrond voorbij, nog even een stukje, nog even een stukje dan is het daar verder ook wel nog wel. Kleine kinderen roepen en een man staat in zijn deur versteld terug te zwaaien terwijl ik verder ga zwaai ik ook naar een oudere man die dat ook doet waar ik er halverwege  achterkom is dat deze man me vervloekt en me hier niet wil hebben en ik volgens mij voor hem de vertekening van het kwaad ben of zo. Een terrorist !.Of  misschien had hij gewoon gezopen ?. Dat terwijl ik nog zo vrolijk aan het zwaaien was in deze heerlijke spannende avond wind. Even later kom ik mensen tegen die me de weg wijzen en en weer zijn er mensen aardig tegen me die van de andere kant komen die me met de richting in helpen, dit omdat het asfalt is gestopt en de wind zo hard waait dat alles een vreemde
gewaarwording is geworden.ben ik niet meer zo weg wijs.Na even geef ik het  op trek mijn fiets het veld in en vindt onder een mege grote boom een plek om te camperen totaal uit de wind en het zicht. Daar kom ik erachter dat  mijn slot weg is althans de kabel waardoor die niet aan een boom kan .Toch weet ik zeker dat ik die in de ochtend aan mijn fiets heb gedaan. gewoon pech dan maar, weg is weg !.Net zoals ik weg ver van huis en mijn diaree bijna, een uurtje of twee later ik ook maar dan in mijn tent. Wat een dag wat een wereld !.